Pier Paolo Pasolini'nin 1975 yapımı 'Salò ya da Sodom'un 120 Günü', sinema tarihinin en tartışmalı ve şok edici filmlerinden biri olarak kabul edilir. Marquis de Sade'ın eserinden uyarlanan film, II. Dünya Savaşı'nın son günlerinde, İtalya'nın kukla faşist devleti Salò Cumhuriyeti'nde geçer. Dört güç sahibi adam (bir dük, bir başpiskopos, bir yargıç ve bir başkan), genç erkek ve kızları kaçırarak uzak bir malikanede onlara 120 gün boyunca sistematik fiziksel, psikolojik ve cinsel işkence uygular. Film, bu işkenceleri soğuk ve mesafeli bir biçimde sunarak, izleyiciyi iktidarın yozlaşması, faşizmin doğası ve tüketim toplumunun ahlaki çöküşü üzerine düşünmeye zorlar.

Pasolini'nin yönetmenliği, estetize edilmiş bir vahşet sunmak yerine, olayları neredeyse belgesel tarzda, klinik bir bakışla aktarır. Bu tercih, şiddetin pornografik hale gelmesini engelleyerek onu politik bir eleştiri aracına dönüştürür. Oyuncuların performansları (Paolo Bonacelli, Giorgio Cataldi, Umberto Paolo Quintavalle) kasıtlı olarak teatral ve soğuktur, bu da iktidardakilerin insanlıktan çıkmışlığını vurgular. Genç kurbanların çaresizliği ise izleyiciye derin bir rahatsızlık verir.

'Salò', basit bir korku veya işkence filmi değil, derin bir politik ve felsefi alegoridir. Pasolini, faşizmi yalnızca tarihsel bir rejim olarak değil, iktidarın her türlü insan ilişkisini zehirleyebileceğine dair bir uyarı olarak resmeder. Görsel dili sert ve rahatsız edici olsa da, film izleyiciyi pasif bir tüketici olmaktan çıkarıp, şiddet ve baskı mekanizmaları üzerine aktif olarak düşünmeye iter. Sinema dilini zorlayan, unutulması imkansız ve üzerine derinlemesine kafa yorulması gereken bir başyapıt olan 'Salò ya da Sodom'un 120 Günü', olgun izleyicilere hitap eden cesur ve önemli bir sanat eseridir.