Theodoros Angelopoulos'un yönettiği ve 1998 Cannes Film Festivali'nde Altın Palmiye ödülünü kazanan 'Eternity and a Day' (Mia aioniotita kai mia mera), zaman, ölüm, yalnızlık ve insan bağları üzerine derin bir meditasyondur. Bruno Ganz, ölümcül bir hastalığa yakalanmış, yaşamının son günlerini düşünen ünlü yazar Alexander'ı unutulmaz bir incelikle canlandırıyor. Film, Alexander'ın tesadüfen tanıştığı, Arnavutluk'tan kaçak gelen küçük bir çocuğu (Achilleas Skevis) ülkesine götürmek için çıktığı yolculuk etrafında şekillenir. Bu yolculuk, fiziksel olduğu kadar, karakterin geçmişine, pişmanlıklarına ve tamamlayamadığı şiirine doğru yapılan içsel bir keşfe dönüşür.

Angelopoulos'un imzası olan uzun, ağır çekim planları ve muhteşem görüntü yönetimi, filmin melankolik ve düşündürücü atmosferini güçlendiriyor. Yönetmen, karakterin zihninde geçmiş ve şimdi arasında yaptığı geçişlerle, zamanın doğrusal akışını sorguluyor. Oyunculuklar son derece içten; Ganz'in yüz ifadeleriyle aktardığı hüzün ve çocuğun masumiyeti arasındaki tezat, filmin duygusal çekirdeğini oluşturuyor.

'Eternity and a Day', sadece bir yol filmi değil, bir varoluş sorgulamasıdır. Bir gün (a day) ile sonsuzluk (eternity) arasındaki ilişkiyi, insanın hayatta bıraktığı izleri ve beklenmedik bir anda kurulan insani bağı şiirsel bir dille anlatıyor. Yavaş tempolu anlatımı seven, görsel bir şölen ve felsefi derinlik arayan izleyiciler için vazgeçilmez bir başyapıt. Angelopoulos sinemasına giriş için de ideal olan bu film, izleyiciyi yaşamın anlamı üzerine düşünmeye davet ediyor.